Apacz

A potem zadzwonił handlarz ze Skaryszewa. Na targu zostały dwa źrebaki, których nikt nie kupił. Przysłał mi zdjęcia. Apacz i Brzydal stali wtuleni w siebie, jakby w całym tym obcym miejscu mieli tylko siebie nawzajem.

I coś we mnie pękło.

Handlarz powiedział, że jeśli się szybko zdecyduję, zabierze dzieciaki do siebie i przywiezie je do nas, kiedy uda mi się zebrać pieniądze. Tak Apacz, mający wtedy niespełna pięć miesięcy, trafił do SzkapoStada.

Dlaczego tak mały źrebak znalazł się na targu? Tego już się nie dowiemy. Być może powodem była widoczna kulawizna. Być może coś wydarzyło się podczas transportu. Do nas przyjechał spięty i kulawy, a następnego dnia sytuacja wyglądała już naprawdę źle.

Apacz leżał. Zad nie reagował prawidłowo neurologicznie, przód był opuchnięty, a w okolicy łopatki przy ruchu dało się usłyszeć charakterystyczne chrzęszczenie. Sterydy i leki przeciwbólowe przyniosły poprawę, ale jedna z przednich nóg pozostawała praktycznie bezwładna. Apacz nie stawiał jej — po prostu ciągnął ją za sobą. Zaczęła się dla nas codzienna walka. Zastrzyki, maści, leki, obserwacja i przede wszystkim czas. Do tego trzeba było odkarmić dzieciaka, który w tym wieku powinien przecież nadal stać przy matce, a nie próbować radzić sobie sam.

Dostał własny, bezpieczny wybieg, bo bardzo dużo czasu spędzał na leżąco. Później dołączyła do niego niewidoma Lalka. Ku naszej ogromnej radości szybko się zaprzyjaźnili i od tej pory Apacz nie przechodził przez wszystko zupełnie sam.