Celestyna

Do nas trafiła wychudzona, poraniona, z odparzeniami i… na 3 nogach. Lewa tylna noga bezwładnie odstawiona nieco w bok nawet nie dotykała ziemi. Przyczyną tego stanu była opuchlizna. Wyobraźcie sobie, jak ogromna, skoro klacz nie mogła się poruszać!

Wiecie, co jest najgorsze? Z tą opuchlizną poradziliśmy sobie w kilka dni (a cierpiała już kilka tygodni wcześniej) – wystarczyły dwie wizyty weterynarza. Kilka zastrzyków. Większym problemem okazały się zęby Celestynki. Ona w ogóle nie była w stanie jeść. Coś podobnie jak Śnieżynka, tylko że Śnieżynka problem ma z mleczakami, które źle rosną, a Celestyna to staruszka i po prostu miała źle starte zęby. Generalnie konie jak i ludzie co jakiś czas muszą przejść przegląd dentystyczny.

Zdjęliśmy jej też podkowy, w których raczej krótko nie chodziła, co początkowo negatywnie wpłynęło na to, jak klacz się poruszała. Jednak kiedy tylko przyzwyczaiła się, że chodzi bez za małych butów – zaczęła kwitnąć

Myślenie o Celestynie sprawia mi ból. Niewiele już takich koni zostało. Koni „ułańskich”. Zwłaszcza w jej wieku. Kupując ją, dostaliśmy informację, że ma 14-16 lat (posiada zastępczy paszport, więc data urodzin w nim zawarta nie jest wiążąca). W międzyczasie się okazało, że należy do tego dodać jeszcze chociaż 10. I te konie – wysłużone – znikają bez śladu. Tak samo, jak bez śladu się pojawiły…